به نام خدا

سفرنامه تور کویر مرنجاب – 19 و 20 آذر 1388 

      ساعت 3 بعدازظهر روز پنجشنبه 19 آذر همراه 37نفر با یک اتوبوس بنز به سمت اتوبان حرکت کردیم. از اتوبان قم به سمت کاشان وسپس به آران و بیدگل و از آنجا از جاده ای فرعی حدود 50 كيلومتر خاكي به سمت کویر مرنجاب وکاروانسرا رفتیم. در بین راه پذیرایی شدیم و برای اینکه بعد مسافت و خستگی راه را متوجه نشویم به بازی و سرگرمی متوسل شدیم.

      آن شب هرطوربود خود را گرم کردیم، هر چه داشتیم پوشیدیم و هرچه پتو داشتیم رویمان گرفتیم تا بلکه یخ نزنیم!! و هرطور شده شب کویر را که سرمای استخوانسوزش زبانزد است به صبح برسانیم هر چند ابتدا که رسیدیم فکر می کردیم سرمایش قابل تحمل است! صبح زیبا و طلوع دلنواز کویر که آمد انگار اصلا نخوابیده بودیم، گویی هنوز دیشب بود. با زحمت از جا برخاستیم و برای صبحانه آماده شدیم و پس ازصرف صبحانه كامل ،همگی پیاده به سمت تپه های شنی (رمل ها) راه افتادیم. در مسیر شترهایی را دیدیم با لب و لوچه های آویزان که خودشان نشانه کویر و بیابان هستند که دوستان با آنها عکس و فیلم یادگاری و بعضي نيز سواري گرفتند.

      به دلیل طولانی بودن مسیر پیاده روی،كه چاه آب شيرين نيز در راه بود ، بقیه راه را با اتوبوس رفتیم و وقتی به رمل ها در كنار درياچه نمك رسیدیم برای سهولت در بالا رفتن کفش ها را درآورده و با پای برهنه بالا رفتیم. در عین سختی ولی لذت بخش بود،و مخصوصاً وقتی به بالای تپه بلند رسیدیم ، آنطرف تپه های بی شمار دیگر و منظره ای زیبا و نقاشي مانند از مسیری که آمده بودیم را دیدیم. هواي بسيار دلپذيري بود و با پای برهنه روی شنها راه رفتن لذت غیر قابل توصیفی داشت که فقط باید احساس ولمس شود. کمی روی تپه ها توقف داشتیم، عکس های زیبای زیادی گرفتیم که تعدادی از آنها را در انتهای گزارش می توانید ببینید. رد پای خود را در کویر به جا گذاشتیم و دوان دوان با پای برهنه به پایین برگشتیم. البته یک گوشی موبایل که از جیب کاپشن یکی از همراهان در شنها افتاد و گم شد را هم به یادگار گذاشتیم!! و دوساعت از برنامه عقب افتاديم ، اتفاقاً همان لحظه من در حال فیلم برداری بودم که لحظه افتادن موبایل از جیب ایشان نیز در فیلم ثبت شده است! وقتی از سفر برگشتیم و فیلم را دیدیم افسوس خوردیم که ای کاش همانجا فیلم را یکبار دیده بودیم و موبایل را پیدا می کردیم واز برنامه ديدن درياچه نمك عقب نمي افتاديم،بالاخره برای صرف ناهار به کاروانسرا بازگشتیم و پس از کمی استراحت، دست پخت جوجه كباب مشارکت همگانی را خوردیم و وسایل را جمع کرده، یک عکس دسته جمعی در کاروانسرا گرفتیم و روانه زندگی شلوغ، آلوده و پر سروصدایمان در تهران شدیم. ساعت30/4 بعد از ظهر راه افتادیم وضمن پذيرائي مجدد در اتوبوس ، حدودا ًساعت 10 شب خسته و کوفته اما با یک تجربه و دیدار به یاد ماندنی از یکی از مناظر و مکانهای زیبا و اسرارآمیز خداوندی به تهران رسیدیم.

جا دارد از موسسه فرهنگی ورزشی خوزستانیهای مقیم تهران به ویژه مدیر عامل محترم آن آقاي دکتر منصور صدریان و خانواده محترمشان وسرپرست محترم تورسركارخانم فاطمه امیری نیاو هماهنگ كننده محترم آقاي پرويز ملك نيا که در برنامه ریزی، تدارکات، همراهی و...این برنامه انصافا زحمات زیادی را متحمل شدند از طرف خود و همه همراهان در این سفر صمیمانه تشکر و قدردانی کنم.

                                                                ریحانه شریف پور